Owocem dzisiejszych zmagań z kodem źródłowym nowego OPT jest ukończenie pliku opt.class.php, w którym (jak niektórym wiadomo) mieści się główna klasa parsera. Przyznam, że paradoksalnie plik ten był bardziej wymagający, niż kompilator. W tym drugim przypadku można sobie pozwolić na bardzo dużo, wystarczy pomysł na algorytm i przewidzenie, jak wpłynie on na resztę układu. Z główną klasą sprawa ma się troszeczkę inaczej. Jest ona dołączana za każdym razem, tak więc musi zawierać wszystko, co jest uruchamiane permanentnie. Musi to robić szybko, sprawnie i być nieduża. A tymczasem wymagania co do funkcjonalności rosną.

Dodałem do strony dział "Download", przy okazji umieszczając w nim nową wersję rozwojową Open Power Template'a. Znalazł się tam również nieduży skrypcik "docgen", którego używamy do uruchamiania automatycznego parsowania dokumentacji w DocBooku. Nowe wersje rozwojowe będą teraz już publikowane znacznie częściej; w okresie dużego nasilenia prac być może nawet co dwa, trzy dni. Powód, dla którego nie były one dotąd tak częste, był brak automatyzacji, a przygotowanie takiej paczki pochłania trochę czasu (dla przykładu, umieszczenie nowej wersji OPT w Internecie zajmuje kilka godzin).

Przeważnie kod wynikowy strony komponuje się z kilku mniejszych szablonów zawierających fragmenty kodu. Istnieje wiele technik ich łączenia. W parserach dla PHP królują jak dotąd dwa rodzaje: ręczne uruchamianie szablonów we właściwej kolejności z poziomu kodu PHP oraz dyrektywa include. Podobnie było także w poprzedniej wersji OPT, jednak w nowym wydaniu pierwszy ze sposób właściwie idzie do kasacji - o ile nie korzystamy z quirks mode, parser nie dopuści do tego, by wywołać metodę parse() dwukrotnie. Początkowo miałem zamiar zrekompensować to, rozbudowując include o tzw. sekwencje, lecz dnia pewnego na moim blogu Coldpeer zapytał się mnie, czy będzie dziedziczenie szablonów. Poszukałem, popatrzyłem i stwierdziłem, że to może być niezłe. Tak zaczęły się eksperymenty z implementacją.